Challenge Roubaix Report

Challenge Roubaix, dat is 160 kilometer op een fiets, zweten, kasseien eten, afzien, vechten tegen het zadel waarmee je hoe later op de dag hoe minder mee te maken wil hebben.  Maar we zagen het zitten toen we de uitdaging aangingen begin februari.  Er restte me immers nog twee maanden tijd om me voor te bereiden op ‘de hel van het noorden’, dat zou dus wel mooi lukken…  Dacht ik …  Een ondermaatse conditie en onderschatting van het parcours zorgden ervoor dat ik mijn poging om de 160 kilometer van ‘de hel’  te rijden vroegtijdig moest staken.  Het relaas van de dag bij ‘keep reading’.

06.36 AM

Ik ben welgeteld 21 minuten geleden met het nodige geweld uit m’n bed gelicht en heb er net een frisse ochtenddouche opzitten.  Waar ik op een gewone zaterdagochtend verse chocoladekoeken op mijn bord krijg, hing ik nu met m’n hoofd boven een bord verse spaghetti met bruine suiker.  Hoofdgerecht voor een coureur naar het schijnt.  Smaakt absoluut niet, en zeker niet op dat vroege uur.  Ik dwong mezelf om het bord op te eten want ik wist dat ik elke binnengespeelde koolhydraat nog zou aanspreken die dag.  Laatste check-up of we alles meehadden voor dé dag waar we de voorbije twee maand voor getraind hadden.  Helm – check!  Handschoenen – check!  Drankpul – check!  We konden vertrekken richting Kortrijk station, waar we samen met de andere sportievelingen van die dag hadden afgesproken om 7 uur.

07.02 AM

Na het hier en daar niet al te nauw genomen te hebben met de snelheidslimieten kwamen we toch nog op tijd aan bij het station van Kortrijk.  De bus stond al klaar alsook enkele van de deelnemende fietsers, volledig in tenue, klaar voor de uitdaging.  Alles op de bus laden en de kasseien tegemoet.  Het hele sportieve evenement werd georganiseerd door Kurt, de nonkel van Seba m’n challenge partner, en vooral een man met een bijzonder kenmerk: als hij iets organiseert is het verdorie in orde!  Ook deze keer:  een ingehuurde bus voor de renners, een camionette bestuurd door de twee mechaniekers die ons overal zouden volgen en de herstellingen zouden verzorgen in geval van pech.  Aan die camionette hing de remorque met al onze fietsen op en enkele reserve fietsen.  Een op de vele kasseien kapot gereden band zou geen excuus zijn om te stoppen met rijden, dat had ik al door.  De caravaan van bus en camionette zou ons de ganse dag volgen en bijstaan, volgeladen met energydrinks en energybars om de strijd tot een goed einde te brengen, en klaar om de renners die het niet uithielden op te vangen en de nodige herstelkrachten te laten opdoen. 

07.15 AM

Alle sporttassen waren ingeladen en iedereen zat op de bus.  De motoren werden gestart, klaar om te vertrekken.  Met een soort spannend schoolreis gevoel zaten we met z’n allen op de bus, alleen zou die ons deze keer niet naar Walibi brengen voor een dag kermisplezier.  De bus vertrok naar Troisvilles, het plaatsje waar we zouden starten aan onze tocht door ‘de hel’ en tevens de eerste kasseistrook van de koers, op exact 160 kilometer van de streep in Roubaix.
Een rit die langer duurde dan ik vooraf had gedacht, met het besef dat we diezelfde afstand straks zouden gaan afleggen met de fiets.

09.30 AM

Aangekomen in Troisvilles werden we er opgewacht door de ouders en tante van Seba en z’n nicht Valerie die het hele parcours met de auto zouden meerijden om te zorgen voor de nodige foto’s.  De fietsen werden één voor één van de remorque gehaald, de laatste tenue wijzigingen werden aangebracht, de strijdhelm opgezet, drankpullen gevuld met Extran Orange en de nodige Maximize Energybars  werden weggestopt.  Niets zo belangrijk als voldoende drinken en eten onderweg!

Voor we vertrokken eerst nog een briefing door Kurt:  “Het traject is 160 kilometer, en we hebben 10 uren om die af te leggen zodat een gemiddelde van 16 kilometer per uur moet gehaald worden.  Diegenen die het niet meer aankunnen gaan we verzoeken om even uit te rusten op de bus.  Rij jullie alstublieft niet slecht he gasten, als het niet meer gaat stop dan, rust even uit op de bus, om dan eventueel later op het parcours weer in te pikken”.   Het zijn woorden waarvan ik denk dat ze niet voor mij zullen bestemd zijn.  Ik had voldoende getraind om die 160 kilometer vlot uit te rijden, is het niet?  Neen, het was niet …

09.50 AM

Let’s roll!  We waren vertrokken.  En meteen de eerste kasseistroken.  Men zegt dat je best wat gewicht hebt om over kasseien te rijden, te lichte mannen zouden het lastig hebben.  Maar zelf mijn 100 meegezeulde kilo’s kunnen het heen en weer geschud op die kasseistroken niet voorkomen.  Daar zou nog op gevloekt worden, wist ik toen al.
Ik kwam al snel alleen te rijden.  Met de rappere fietsers onder ons kon ik niet mee, en ik wou me vooral niet te vroeg verbranden en ik liet slechts enkele tragere deelnemers achter mij.  Misschien had ik in het begin toch wat meer op mijn tanden moeten bijten, want zo helemaal alleen rijden is ook dat niet.  Als je hard op die trappers aan het duwen bent op een helling en je voor en na u enkel en alleen maar kasseien ziet, dan is het wel handig als er iemand bij u rijdt.  Maar het tempo van m’n challengepartner Seba kon ik onmogelijk aanhouden.  Nog zo iets, die hellingen!  Ze hadden mij wijsgemaakt dat Paris-Roubaix vlak is.  Mooi niet.  Er zitten in de eerste 50 kilometer nogal wat hellingen.  Eén kasseihelling die zodanig omhoog ging dat het leek alsof ik stilstond.  Daarop verspeelde ik serieus wat krachten en ik begon toen al te beseffen dat die 160 kilometer toch niet zo vanzelfsprekend zou worden afgebold…

Ik had geen kilometerteller op mijn fiets en niemand bij me rijden, dus ik had niet het minste idee over mijn afgelegde kilometers.  Alleen wist ik wel dat het er nog niet spectaculair veel konden zijn, en ik het toch al moeilijker en moeilijker begon te krijgen.  Ik dronk en speelde een energybar binnen en bleef me ondertussen concentreren op de gele Paris-Roubaix pijlen die we moesten volgen.  Kilometers verstreken.  De zon tekende present.  Nog dat geluk, ik beelde me in wat het zou geven met regen en wind op die kasseien.  Na een tijd kwam Kurt bij me rijden, er zat al twee man op de bus wat van ons de twee laatsten in ‘koers’ maakte.  Ik had het zwaar en begon na te denken.  Zou ik stoppen?  Nee, want dat is opgeven, dat is plooien, en dat willen we niet.  M’n hersenen waren dan nog sterker dan m’n lichaam, maar dat zou niet lang meer gaan duren. 

12.20 PM

45 kilometer en 2.5 uur nadat we gestart waren ben ik gestopt.  Ik had te veel moeite en wist dat het me nooit zou lukken om de volledige 160 kilometer uit te rijden.  Mijn fiets werd op de remorque gezet, en ontgoocheld kroop ik op de bus.  Ontgoocheld omdat ik nu al moest opgeven.  Ik had veel te weinig getraind en het parcours serieus onderschat.  Liever nu op de bus en het einde van de ‘koers’ rijden, dan nog 20 kilometer doorrijden om dan helemaal kapot te zijn dacht ik.  Ik zou enkele uurtjes op de bus doorbrengen om dan de laatste kilometers weer in te pikken.  Na verloop van tijd, kilometers en kasseien kwamen er nog enkele deelnemers bij om uit te rusten op de bus.  Zo ook m’n pa na exact 100 kilometer te hebben gereden.  Verdorie sterk van hem, en man man man wat zal ik het nog lang mogen horen op familiefeesten dat hij zoveel meer gereden heeft dan mij…

04.00 PM

Het was mooi geweest.  Samen met Rik, de nonkel van Seba, kroop ik weer op de fiets.  Nog exact 40 kilometer te gaan tot in Roubaix, met nog enkele van de zware kasseistroken in petto.  Ik vond er m’n vriend en challengepartner Seba terug.  Die had al 120 kilometer in zijn benen en was content dat ik de laatste 40 kilometer broederlijk met hem zou afleggen.  Bij de fietsers die al de ganse dag op de fiets zaten begonnen de kilometers nu toch door te wegen.  Opmerkingen als “Man m’n gat voelt aan alsof datk net gearrangeerd ben geweest door 5 grote negers” bleven niet uit.  Ik zat uiteraard weer zo fris als een hoentje.  Klaar voor het mooiste deel van de koers.  Kasseistrook na kasseistrook gingen voorbij toen we aan het Koninginnenummer aankwamen: ‘Carrefour de l’ Arbre’.  De kasseistrook waar Tommeke Cokeman Boonen de dag nadien de basis zou leggen voor zijn zege in ‘de hel’, en tevens de strook waarop de kasseien zo slecht liggen dat je er zelf met je auto niet over zou rijden.  Hoe slecht de strook ook lag, en hoe moeilijk het ook was om het juiste spoor te vinden om op te rijden, des te meer was het genieten van het vele volk die daar toch al langs de baan was samengetroept.  Mobilhomes, Vlaamse vlaggen, muziek vollen bak, de vaten bier gekoeld, saucissen op den barbecue … Het was geweldig.   Als je die strook zelf gereden hebt besef je pas hoe straf het is van Tommeke en co om daar met zo’n snelheid over te scheuren tijdens de echte wedstrijd.

Kilometers passeerden en we waren er bijna.  Het binnenrijden van Roubaix, waar alles stilaan in gereedheid was gebracht voor de grote dag, op weg naar de velodroom was geweldig.  Bijna aan de streep.  Nog een toerke rijden op de velodroom en het was gedaan.  Op de plaats waar ik nu reed zou Tom Boonen een kleine 24u later alleen aankomen en voor de derde keer Paris Roubaix winnen. 

Het was mooi geweest.  We kropen allemaal nog even op het officiële podium voor een groepsfoto.  Heel veel respect voor diegenen die de ‘koers’ uitgereden hebben.  Proficiat aan Seba, m’n challenge partner die vele malen sterker was dan ikzelf.  Een sterke prestatie, ik zou het niet gekunnen hebben.  De coureurs zeggen dan meestal dat ze “de goeie benen” niet hadden.  Ik had gewoon te weinig conditie.  Jammer, maar het was toch een geweldig mooie dag geweest waarop ik me goed geamuseerd had.  Er volgde een deugddoende douche en een geweldig lekkere côte à l’os om de dag af te sluiten.  Man wat smaakte die na een dag vol energybars…