4:02 AM knalt het scherm van m’n BlackBerry me in m’n gezicht als ik plots klaarwakker rechtzit in m’n bed. Maar echt klaarwakker. Je kent het gevoel van wakker worden midden in de nacht, met één oog half open kijken hoe laat het is en in dit geval beseffen dat we nog vier uren verder mogen slapen. Bam, met een niet te onderdrukken glimlach op het gezicht draai je u lekker om en enkele seconden later vertoef je alweer in de wondere wereld van het dromenland.
Of die keren dat je wakker wordt met het gevoel dat je wel heel dringend moet plassen. Maar je ligt zo heerlijk lekker warm onder je dekens en je krijgt je ogen maar niet open. Dus probeer je dat gevoel eerst te negeren. Tot je beseft dat “if you gotta go, you gotta go”. Met datzelfde één oog half open wandel je dan richting toilet. Je doet je ding zo goed en correct mogelijk, wat met één oog half open wel eens voor kleine afwijkingen kan zorgen, maar daar zullen we op dit uur van de nacht niet over uitweiden. Daarna kruip je weer in je warme bed, dezelfde niet te onderdrukken glimlach als daarnet overvalt je. Je draait je om en knal, binnen de paar seconden weg. Bestemming dromenland.
Maar deze keer was het anders. Deze keer was het meer dan één oog half open. Deze keer waren m’n twee ogen wijd gespreid open. Midden in de nacht. Klaarwakker. En de nacht daarvoor was nochtans zwaar en kort geweest. Een slaappauze dacht ik. Hup, even wakker, even een wandelingetje doen. Plasje, eens kijken op straat of alles in orde is, geen inbrekers bezig in de buurt ofzo… Alles in orde. De bakker recht tegenover de deur is alweer druk bezig aan de hoeveelheid licht te zien. M’n chocoladekoek voor straks gaat nu ongeveer de oven in veronderstel ik…
Maar anyway. Een slaappauze. Een slaappauze? Dat is nu toch effectief de eerste keer dat dit me overkomt. Klaarwakker en niet weten wat te doen. Tuurlijk niet, we zijn in het midden van de nacht en de ganse wereld slaapt momenteel. Behalve ik en de bakker. En ik moet denken aan m’n pa. M’n pa die ik de laatste jaren zo vaak hoor zeggen bij het ontbijt: “verdorie weer slecht geslapen, om 4u wakker geworden, klaarwakker en niet meer in slaap geraakt”. Waarbij ik steeds dacht, verdoeme da’s raar, als ik dat tegenkom dan draai ik me om, komt er een niet te onderdrukken glimlach op m’n gezicht – soms zelfs vergezeld van een ‘muhuhuhahaha’ zoals enkel Dr. Evil ze kan uitbrengen – en slaap ik gewoon verder. Klaar voor deel twee van de nacht. Als ik dat dan zeg krijg ik steevast hetzelfde antwoord: “wacht maar manneke tot ge zelf wat ouder zijt want vroeger had ik daar ook geen problemen mee. Ge zult nog aan uw vader denken als ge om 4 uur ’s nachts wakker wordt en niet meer kunt slapen”.
Is het dan nu zo ver? Is dit het begin van het einde? Wakker worden om 4 uur ’s nachts en niet meer kunnen slapen. Ben ik oud aan het worden? Neen, ik hou het voorlopig op een slaappauze. Dat overkomt de beste slapers. En misschien is het de overvloedige, haast onverantwoorde alcoholconsumptie van de nacht ervoor die nu opspeelt en z’n wraak op me neemt. Ik ga me in elk geval nog geen zorgen maken.
4:34 AM geeft de BlackBerry ondertussen aan. Zowaar een half uur liggen tokkelen op dit toestel over een slaappauze die nu lang genoeg geduurd heeft. Midnight blogging. Wie weet is een trend gezet. In elk geval helpt het wel om de vermoeidheid weer aan te wakkeren zo in een donkere kamer liggen typen op je gsm. Misschien moet ik m’n pa aanraden een blog te starten en telkens een post te typen als hij weer eens wakker wordt om 4 uur ’s nachts. Want ‘midnight blogging’ maakt een mens weer moe. Misschien wordt ‘midnight blogging’ wel dé oplossing voor alle mensen met slaapproblemen en moet ik er een patent op nemen.
Ik ga me in elk geval weer eens omdraaien wetende dat ik nog 3.5 uren mag slapen. De pauze heeft lang genoeg geduurd. ‘Muhuhuhahahahaaa’. Ik zal m’n glimlach vooral niet inhouden.
My night, part two.
Filed under: Personal life | Tagged: oplossing voor slaapproblemen, slaapproblemen, wakker worden en niet meer kunnen slapen | 2 Comments »
