M-Tunes: Steve Angello – Knas September 3, 2010
Posted by Gilles Deplancke in M-Tunes.Tags: Knas, Steve Angello
add a comment
Vrienden van de muziek. Dat we voortaan op vrijdag niet langer kunnen genieten van Mish Mash is niet alleen een spijtige zaak, het legt ook extra druk op mijn schouders om jullie voortaan nog beter te voorzien van het afval uit de muziekwinkel. En wees maar zeker dat ik jullie elke vrijdag zal blijven storen met de nodige trash tunes! Te beginnen met deze nieuwe knaller van Steve Angello, ‘Knas’. Hij scoorde deze zomer met z’n twee andere vrienden van de Swedish House Mafia dé zomerhit met ‘One’, maar als hij alleen de studio induikt dan kan het niet hard genoeg gaan. Enjoy!
Uitgetoeterd September 2, 2010
Posted by Gilles Deplancke in News.Tags: Mish Mash, Gunther Desamblanx, StuBru, Trash Radio, Studio Brussel, Fidget House, Luc Janssen
8 comments
Dieren van de vrijdag! Het begin van uw weekend zal nooit meer hetzelfde zijn. Gedaan met de bonkende beats, de toeter en de scheldende presentator. Mish Mash Trash Radio is niet meer. De enige Vlaamse shockjock, Gunther Desamblanx, besloot in onderling overleg met de StuBru bonzen om met het programma te stoppen op een hoogtepunt in plaats van het eindeloos te rekken. Dat is toch de officiële uitleg die eraan gegeven wordt. De steeds groter wordende censuur – Gunther moest bijvoorbeeld afstappen van zijn traditionele telefoontjes – zal er ook wel voor iets tussen zitten. Met het einde van het programma komt ook een einde aan een stuk radiogeschiedenis. Ik ben ervan overtuigd dat de echte fans nog lang met heimwee zullen terugdenken aan het programma.
Het moet ongeveer drie jaar geleden zijn dat Mish Mash m’n aandacht trok. Elke vrijdagavond zo rond een uur of zeven, die zware beats die we op StuBru niet gewoon waren gecombineerd met de geheel eigen presentatie stijl van de legendarische Luc Janssen, de founding father van Mish Mash. Weet je, mensen luisteren eigenlijk niet naar de radio. Radio is iets wat speelt op de achtergrond, in de auto, thuis, op het werk, … Het is er, maar je ervaart het niet bewust. Voor mij bracht Mish Mash daar verandering in. Het moet het eerste programma geweest zijn op de radio sinds ‘Het land van Hoogland’ op Topradio, waarvoor ik effectief speciaal ging luisteren. Vrijdagavond 7 uur, dat was radio aan, genieten van de muziek en vooral benieuwd naar de fratsen die Luc Janssen en later Gunther Desamblanx nu weer zouden uithalen. En als ik niet kon luisteren, dan deed ik dat wel nadien op de website van StuBru.
Luc Janssen begon destijds met z’n geheel eigen stijl. Gewoon platen aan elkaar praten zat er niet in, het moest iets specialer zijn. De eerste shockjock was geboren en dat was iets heel nieuw in België. Ik herinner me nog ergens in juni 2008 toen Tom Boonen voor het eerst betrapt werd op cocaïne, de ganse aflevering zat vol snuif geluiden en andere verwijzingen naar het coke gebruik van Tommeke. Hilarische aflevering. Later werd daar de ondertussen legendarische toeter aan toegevoegd, wat Mish Mash helemaal enig maakte in het Belgische radiolandschap. Toen het einde van de Godfather was aangebroken nam Gunther Desamblanx de rol over. Dat was op dat ogenblik een ontgoocheling, in die zin dat ik en vele andere fans een serieuze bewondering hadden voor Luc en een nieuwe presentator altijd wat afwachten is.
Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik mijn twijfels had bij de eerste afleveringen van Gunther. Ik vond het in het begin nogal een mislukte kopie van Luc Janssen. Maar ere wie ere toekomt, Gunther is er met verve in geslaagd om zijn eigen – veel hardere – touch te geven aan het programma. De slogan ‘Trash Radio‘ werd nu pas alle eer aangedaan, het werd uitscheld radio van de bovenste plank. Elke week werd een andere BV te kakken gezet, van Tom Boonen voor z’n coke, over Ignace Crombé voor z’n losse handjes tot Flor Koninckx voor z’n overmatig drankgebruik. En dan vergeet ik nog de legendarische telefoongesprekken met Mariette Wally en Henri d’Udekem d’Acoz. Gunther deed het elke week opnieuw en zette het programma geheel naar zijn hand.
Naast het choqueren was er natuurlijk ook het muziekaspect. De in de laatste twee jaar geboomde Fidget House vond z’n oorsprong in het programma. Ik zou liegen mocht ik ontkennen dat ik voor m’n M-Tunes vaak inspiratie vond bij Mish Mash. De zware, diepe en doffe beats zijn immers al jaren het kenmerk van Mish Mash, zonder twijfel de pioniers van het Fidget genre. Vandaag vinden we Laidback Luke, Sound of Stereo, Bloody Beetroots, Afrojack enzoverder op elk festival die naam waardig, stuk voor stuk namen in en door het programma gelanceerd in België. Het zal u niet verbazen dat ik dan ook bijzonder trots was dat we Mish Mash Soundsystem op de affiche van onze vorige Oldboy konden zetten. Het werd een waar feestje.
Helaas komt nu een eind aan die vrijdagavond traditie. Vanaf deze vrijdag presenteert Gunther Desamblanx een volledig nieuw programma, Hard To Beat. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden zal je er geen Fidget House meer te horen krijgen. Gunther schakelt over op wat hij zelf noemt “dansbare rock”. De echte fans kunnen echter vanaf nu elke dag terecht om 20.45 op StuBru, waar het laatste kwartier van ‘Sound of Sam‘ voortaan doorgaat als ‘Sound of Mish Mash‘. En voor diegene die er nog eens anderhalf uur volop live willen van genieten, je kan Mish Mash Soundsystem nog eens (ook voor het laatst?) live aan het werk zien deze zaterdag op Laundry Day. Een kleine troost. Als pure nostalgie post ik hieronder nog twee hilarische momenten uit het programma. Vooreerst Gunther die aan de hand van geknipte fragmenten uit een interview met Ignace Crombé met de voeten van Henri d’Udekem d’Acoz speelt. Het tweede fragment is de geheel eigen wijze waarop Gunther de verkeersmededelingen deed. Enjoy.
Tien jaar mobiel August 31, 2010
Posted by Gilles Deplancke in Hebbeding.Tags: GSM, Evolutie, tien jaar
1 comment so far
Vorige vrijdag was het m’n verjaardag. Hip hip hoera. 25 jaar, als alles verloopt zoals gepland zit ik aan een kwart van m’n leven. Anyway, die leeftijd begint stilaan te tellen en dat merkte ik aan het feit dat het vrijdag voor het eerst in m’n leven moet geweest zijn dat ik exact wist wat ik tien jaar geleden aan het doen was. Op m’n 15e verjaardag, toen ook een vrijdag, was ik op weg met m’n pa naar Francorchamps voor de Grote Prijs Formule 1, toen ook dat weekend. Maar nog belangrijker, op m’n 15e verjaardag kreeg ik als cadeau m’n allereerste GSM. Tien jaar mobiel dus.
Het begon allemaal met een Nokia 5130 , als je die nu bekijkt lekker oldskool. Een toestel met minuscuul schermpje, geen kleurenscherm uiteraard, bellen en SMS’en, dat moet het geweest zijn. Er stonden toen zelf nog antennes op die dingen. Maar bon, aan die leeftijd was dat nog zo belangrijk niet. Veel van m’n vrienden hadden zelf nog geen GSM, dus wat ik er precies mee deed destijds, daar heb ik het raden naar. Mijn eerste upgrade was die naar de Nokia 3310 , wat toen toch wel een hip toestel was, maar uiteindelijk nog altijd niets meer kon dan bellen en SMS’en.
De eerste revolutie kwam er voor mij met de Nokia 7250i. Een kleurenscherm en vooral: een camera. Nuja, met die camera moest je niet proberen foto’s te maken op meer dan een halve meter afstand, maar bon, hij had verdorie een camera en we waren pas 2004. En zo ging het verder naar een Samsung SGH-330, terug naar een Nokia 6600 om dan de Motorola V3 eens te proberen. Eind 2007 volgde nog een nieuwe stap, de smartphone! Mijn eerste in het genre werd de HTC Tytn, die ik na zes maanden inruilde voor een HTC S 620 aangezien ik niet zo’n touchscreen fan was… Die laatste ruilde ik eind 2008 dan weer in voor m’n eerste BlackBerry, de Bold 9000 om in mei van dit jaar te upgraden naar de Bold 9700.
Tien toestellen in evenveel jaar. Allemaal behoorlijk oninteressant, maar het was vooral de evolutie van de GSM over die tien jaren dat me ertoe aanzette om deze post te schrijven. Van een klein onaantrekkelijk toestel waarmee je enkel kon bellen en berichten sturen naar hippere toestellen met kleurenschermen, betere camera’s en meer en meer functies, om te eindigen met smartphones waarmee we websites bekijken, emails versturen, foto’s uploaden, enz. Vandaag is onze GSM niet langer enkel een GSM, maar ook een mp3 speler, agenda, camera, …
Doorheen de jaren heen dacht ik bij een nieuwe evolutie in de wereld der mobieltjes telkens dat we het nu wel gehad hadden. Meer konden ze niet uitvinden. Maar telkens gaan we een stap verder. Waar die Nokia 7250i zo’n revolutie was voor mij in 2004, is het nu zes jaar later een lachwekkend toestel geworden. Vandaag, met al die snufjes op onze BlackBerry’s of iPhones denken we opnieuw dat de top nu wel bereikt is. Wat kan men immers nog meer uitvinden om de GSM te verbeteren?
Misschien zit er op de GSM van 2020 een ingebouwd scheermes of een koffiezetapparaat, waarschijnlijk kijken we dan TV op onze toestellen of kunnen we ermee transformeren naar de toekomst of het verleden… In elk geval is het heel waarschijnlijk dat we binnen tien jaar opnieuw smalend zullen lachen met onze hippe toestellen van vandaag. Ik beloof u alvast een nieuwe post over de evolutie der mobieltjes, ergens rond 27 augustus 2020. U kijkt er naar uit.
M-Tunes: Crookers ft. Yelle – Cooler Couleur August 27, 2010
Posted by Gilles Deplancke in M-Tunes.add a comment
Vrienden van de muziek, vandaag trakteer ik mezelf op een leuk deuntje. Eentje die ongetwijfeld ook in jullie hoofden zal blijven hangen. Enjoy!
Leeg August 26, 2010
Posted by Gilles Deplancke in Personal life.Tags: Leuven, kotleven, tijd
2 comments
Vorige week werd m’n kot reeds zo goed als leeggehaald. Vreemd gevoel, al die posters, vlaggen en foto’s. Al die herinneringen die je stuk voor stuk van je muur haalt. Straks rij ik voor de laatste keer richting Leuven. Nog enkele dozen in m’n auto laden om daarna de deur van studio 104 in de Burgemeesterstraat 21 definitief achter me te sluiten. Vier jaar aan herinneringen zorgvuldig opgeslagen op m’n persoonlijke harde schijf.
Als er één iets is wat ik gedurende m’n puberteit en jaren van jong volwassenheid heb geleerd dan is het wel het volgende: ons moeder heeft altijd gelijk. U hebt het ongetwijfeld ook meegemaakt tijdens de januari/juni/augustus maand, al zagend over het vele blokwerk, dat de mama u toespreekt en zegt “maar ventje toch, later ga je zeggen dat het de schoonste tijd van uw leven was”. ‘Yeah right’, was dan meestal de reactie. Maar eens je dat kot aan het leegmaken bent, dan reeds besef je dat ze weer eens gelijk had.
Op zo’n momenten komen uiteraard talloze flashbacks naar boven. Over hoe we er aperitiefden alvorens aan een wilde nacht uit te beginnen, over hoe we in de keuken met z’n allen zaten te eten en onnozel te doen, over de gezamelijke Temptation Island avonden voor de TV, over de aantal keren dat we in een nogal beschonken toestand ons bed opzochten, al dan niet na een te intiem contact met de binnenkant van het toilet. Maar natuurlijk ook herinneringen aan de vele blokdagen en tijden dat het er serieuzer aan toeging. Vooral het besef dat de zorgeloze tijd nu voorgoed voorbij is komt naar boven, want geef toe, behalve het feit dat je er moest doorzijn op het einde van het jaar was het enige waaraan we het ganse jaar door dachten bier, borsten en voetbal. Niet noodzakelijk in die volgorde, maar daar kwam het wel op neer.
Ik heb heel goeie herinneringen aan die vier jaar Leuven. In de eerste plaats aan mijn kot, aan de mensen die ik daar heb leren kennen of beter heb leren kennen. Daffy, voor de vriendschap, de jaren van opendeurpolitiek en de gezamelijke heerschappij van het kot. Anny Baby, voor de goeie babbels, de koffietjes, het schaterlachen en de vele pestmomenten. Carola, voor de heerlijke pannenkoeken en het vier jaar lang tolereren van m’n kuren en veel te luide muziek. LN, voor de quizjes ‘s avonds tijdens de examens. En dan mag ik zeker onze huistrompetist – en later gitarist – niet vergeten, om nog maar te zwijgen over onze Hollandse filosoof, want daarmee hebben we toch allen op kot veel plezier gehad.
Maar ik moet veel verder gaan dan dat. Want in vier jaar Leuven en zes jaar studeren in totaal, leer je zodanig veel mensen kennen, zodanig veel toffe en sympathieke mensen, dat het uiteraard onmogelijk wordt om die hier allemaal op te noemen. Toch zijn er gedurende die voorbije zes jaren kennissen gemaakt en vriendschappen gesmeed voor het leven. We hebben mooie momenten beleefd, goed gedronken en gefeest, goeie gesprekken gehad en herinneringen voor eeuwig opgeslagen. Het was voor mij een plezier en een voorrecht jullie te leren kennen. Mijn eeuwige dank daarvoor aan iedereen die zich enigszins aangesproken voelt.
Straks laat ik m’n kot definitief achter. Ik herinner me nog de eerste dag toen ik er toekwam om alles te installeren. Het is alsof het gisteren was en toch is het vier jaar geleden. Nu is het aan een nieuwe generatie studenten die er toekomt, die hun kot zullen inrichten met vlaggen en posters, nog niet beseffend dat de mooiste jaren van hun leven voor zich staan…
Zoeken August 24, 2010
Posted by Gilles Deplancke in Personal life.Tags: job, solliciteren, zoeken
add a comment
Ik ben aan het zoeken. Op zoek naar werk. Een job. Een roeping. Whatever. De veilige wereld van het studeren heb ik nu, na zes jaar, definitief achter me gelaten en dat zorgt ergens toch voor de nodige onzekerheid. Onzekerheid in die zin dat je knopen moet doorhakken, keuzes moet maken. De voorbije zes jaren was het anders rond deze tijd. Meestal nog druk in de weer met herexamens, maar toch weten dat we eigenlijk weer aan de vooravond stonden van een jaar overdreven bierconsumptie, fastfood, vriendschap en plezier. Enkele weken goed blokken en dan ga je wel weer naar het volgende jaar.
Nu zijn de gevoelens van een totaal andere orde. Nu is het menens. Gedaan met het schoon leven. Volgens sommigen gedaan met het leven tout court. In elk geval is nu het tijdstip aangebroken om goed na te denken wat ik eigenlijk wil gaan doen. Zes jaar en twee diplomas later is het tijd om in de praktijk te brengen waar ik eind september 2004 aan begonnen ben. Een breed spectrum graag, veel bijleren, ervaring opdoen en doorgroei mogelijkheden als het even kan. Dat loon is nu nog niet belangrijk, helemaal niet zelf. Ik wil m’n best doen, hard werken, resultaten halen en dan stijgt die cashflow wel vanzelf.
Rest dus enkel nog de prangende vraag: in welke sector? Bij een klein bedrijf of bij een multinational? In de sales of dan toch consultancy? Het zijn vragen waar ik me de komende dagen nog serieus de kop over ga breken. Het is belangrijk, want bepalend voor m’n toekomst. En als ik ergens begin moet het 100% mijn gedacht zijn, dan wil ik ervoor gaan. Ik wil zeker zijn van m’n keuze. Niet terugkrabbelen. Niet twijfelen. Niet opnieuw en opnieuw veranderen van gedacht. Dat is iets voor twijfelaars. Kies en bemin uw keuze! Geef me dus nog even wat tijd en ik kan u zeggen wat ik ga doen. Om er dan volledig voor te gaan! Voor de volle honderd procent.
M-Tunes: Angello & Ingrosso – Partouze (Funkagenda remix) August 20, 2010
Posted by Gilles Deplancke in M-Tunes.add a comment
Dieren van de vrijdag, jullie herder is terug! En dat met niets dan goeie muziek. Genoeg gezeverd de laatste weken, het is weer tijd voor een knaller van formaat! Het weekend inknallen met deze lekkere remix van ‘Partouze’! Enjoy.
Terug August 13, 2010
Posted by Gilles Deplancke in Personal life.2 comments
Hier zijn we dan. Terug. Terug thuis na een schitterende vakantie. Het was en is een topzomer tot nu toe. Een zomer waarin ik zweef tussen het afgestudeerd zijn en de eerste job. Oftewel de laatste echt lange vakantie. En daar moesten we uiteraard genoeg van profiteren. Wat ik dan ook ruimschoots heb gedaan door twee keer op reis te gaan. Eerst met de familie, daarna met de vrienden. Twee toppers. Twee reizen waaraan ik nog vaak zal terugdenken de komende zomers als ik m’n zeldzame congédagen zal moeten bijeen sprokkelen om toch ietwat vakantie te kunnen nemen.
De vakantie met de vrienden was uiteraard schitterend. Grote feesten, veel drank, stoten uithalen… U kent dat, u bent ongetwijfeld ook nog jong geweest. Vele zaken uit de voorbije tien dagen zijn niet voor publicatie vatbaar. Uw beeld over mezelf als brave huisvader zou er volledig door vertroebelen. Uw beeld over m’n vriendenkeuze des te meer. Dus voor meer details verwijs ik u graag door naar ons volgende gesprek op café. Alcohol doet mensen nu eenmaal praten. En ook vergeten, maar dat is dan weer deel van de niet voor publicatie vatbare informatie.
Het beste aan zo twee opeenvolgende reizen is dat je een lange periode het land uit bent. Weg van alle dagelijkse kommer en kwel, weg van alles wat de sleur van ons leven kenmerkt. Op reis denk je aan niets. Of het nu maandag of donderdag is weet je op de duur niet meer, laat staan het uur van de dag. De enige zorg die je hebt is de vraag of de zon weer zal schijnen als je ‘s morgens opstaat. U begrijpt dat als je op reis gaat naar het zuiden van Spanje, je in dit geval bijzonder weinig zorgen hebt. Het maakt de schok des te groter eens je terug voet op Belgische bodem hebt gezet. Op de terugweg naar huis, dat eerste radiojournaal, horen dat men nog steeds bezig is over een staatshervorming, over een regering die maar weer niet gevormd raakt, over bisschoppen die hun lusten niet kunnen bedwingen, enz.
Terug. We zijn terug… Terug naar het dagdagelijkse. En daar ga ik weer een jaar lang over schrijven.
M-Tunes: Uffie feat. Pharrell Williams – Add Suv (Armand Van Helden Vocal Remix) August 13, 2010
Posted by Gilles Deplancke in M-Tunes.add a comment
Vrienden van de vrijdag. De majorfacts.be vakantieperiode zit erop. Het is hier een maand behoorlijk stil geweest, maar daar brengen we vanaf vandaag weer verandering in. Om dat te vieren beginnen we met een topper van een schijf. Op de wederopstanding van de blog, maar vooral op de verjaardag van m’n goeie vriend, partner in de zeversessies, Sébé! Hip Hip Hoera!
M-Tunes: Zee Code – Everybody (Charleston mix) August 6, 2010
Posted by Gilles Deplancke in M-Tunes.add a comment
Vrienden van de muziek! Ook tijdens de vakantie krijgen jullie elke week een M-Tune. Deze week een plaatje gespot op de lokale Marbellaanse radiozender. Plaat tot en met! Enjoy!








